poloneză
Praobrazy Krystyny Sakowicz nadaja jej dotychczasowej tworczosci nieco inny kierunek niz ten, ktory autorka wyznaczyla w Snieniu i Ksiedze ocalonych snow. Nadal chodzi oczywiscie o to, co zostalo przez nia nazwane "najbardziej nieznana czescia swiata", a wiec o umysl i swiadomosc. Zwlaszcza o te stany swiadomosci, do ktorych rzadko odwoluje sie racjonalny model poznania. W swoim najnowszym tomie, Krystyna Sakowicz przede wszystkim stara sie ukazac, w jaki sposob rzeczywistosc wylania sie z mozliwych do rozpoznania zrodel, ktore ja poprzedzaja. Obecna wiedza psychologiczna na to pozwala, przeobrazenie to chwytane jest wiec czesto na goracym uczynku. Wydaje sie wrecz, ze mozliwe jest juz do zauwazenia w kazdej chwili: w ruchu, w przechodzeniu z jednego stanu do drugiego, w zyciu zewnetrznym i osobistym. Praobrazy sa proba literackiego potwierdzenia autentycznosci tej sytuacji. Ukazuja jak poetycki swiat snu na naszych oczach zmienia sie w proze jawy. Czytajac te ksiazke mamy szanse na to, zeby znalezc sie dokladnie w tym miejscu, w ktorym dochodzi do zetkniecia obu tych swiatow.
