poloneză
Jest rok 1924. Po osmiu miesiacach wyczerpujacej wedrowki, pokonujac glod, mroz, wlasne slabosci i czyhajace na drodze pulapki, ukrywajac sie pod przebraniem tybetanskiej patniczki, Aleksandra David-Néel jako pierwsza Europejka dociera do Lhasy - niedostepnej wowczas dla obcokrajowcow stolicy Tybetu. Jej jedynym towarzyszem jest Jongden - mlody tybetanski mnich, caly ekwipunek miesci sie w dzwiganym na plecak tobolku, a za orez sluzy pomyslowosc i niezlomny hart ducha. Wkraczajac do Lhasy, ta na pozor krucha francuska orientalistka odnosi zwyciestwo nad granicami ustanowionymi przez ludzi i realizuje marzenie, podyktowane nie proznoscia, ale miloscia do tego kraju, ludzi, obyczajow, filozofii i religii. W dzienniku z tej niezwyklej podrozy Aleksandra David-Néel utrwalila Tybet, ktorego juz nie ma. Bez uprzedzen, ale i bez upiekszen opisala swiat, ktory fascynowal ja jako badaczke i poruszal serce. Wiele z obserwacji, jakie poczynila w Lhasie okazalo sie ponurym proroctwem, tym cenniejszym staje sie wiec to swiadectwo przeszlosci, kiedy Tybet nalezal do Tybetanczykow.
