turcă
Tepesehir dügümü, Himmet olayi ve bunlari cözmeye calisan Süsen Divitci. Birisi intihar cizgisine gelecek, fakat kim Gece Rüzgarlari boyunca bu sorunun cevabini arayan Sevinc Cokum, Süsenin 126. rüyasindaki izlerden yola cikiyor. Birbirine gecip bütünlesen iki ayri hikayede gizemden gizeme kosturuyor okuyucuyu.Cokum, Özal devrinin toplum ve özellikle kentteki kadin üzerinde yarattigi etki ve degisimleri de romana fon olarak örüyor. Sehrin carpiklasan cehresi icinde ideoloji kargasasindan sonra cikarlarina kosan kesimler... Gece Rüzgarlari Sevinc Cokumun mizah, elestiri, ironi cephesinin iyice görünür oldugu ve yeni derinlikler kazandigi romani.Ben herkesi mutlu sanirdim bu ferah evlerde. Bahcelerimizde, cogu firlattigimiz cekirdeklerden cikma agaclarimiz büyürken cocuklarimiz da büyüyorlardi. Onlarin diretgen ince bagirtilarinin zamanla nasil delikanlilastigini icim hüzünlenerek fark ederdim. Arada bir kavgalar, sövmeler de eksik degildi ama biz cepecevre karanfil, krizantem, gül tarlalari arasinda anarsiyi, terörü arkamiza almis, yalnizliklari, yoksulluklari unutmus yasayip gidiyorduk. Burasi yeni kurulmus bir semtti, evleri beyaz, gögü acik, yüksek bir alana yayilmisti apartmanlar. Mavi dikenlerini, bögürtlenlerini yitirmemis soluklu bir mekan... Az mi yürüyüs yapmislardi kocasi Sungurla tepeye giden yolda... Kimi zaman genis bahcelere dalarak, dutcular sabah siftahina yuvarlak seyyar tablalariyla cikmadan evvel kadinli cocuklu kalabaligin arasina karisip hasirlara, cadir bezlerine silkelenen dutlardan satin aldiklari ciyli sabahlar. Sonra silah seslerinin yirttigi gök. Ölüler ölüler... Bahcelerde, tozlu sokaklarda apartmanlarda anarsist avi.
