Cementy glasjonomerowe mają interesujące właściwości ze względu na uwalnianie fluoru, które umożliwiają, ich chemiczną przyczepność do tkanek zęba, dobre uszczelnienie i dobrą tolerancję miazgi w stosunku do nich. Ich główną wadą jest to, że nie wytrzymują zbyt dużych obciążeń okluzyjnych, a ich właściwości mechaniczne są znacznie niższe niż żywic kompozytowych, co czyni je przeciwwskazanymi w obszarach bocznych. Dodatkowo, choć na przestrzeni lat wprowadzono wiele ulepszeń, pozostają one stosunkowo nieprzejrzyste i nieestetyczne. W tej pracy proponujemy syntezę różnych cementów glasjonomerowych analizowanych pod kątem ich składu i właściwości. Po drugie, zaprezentowano nowe materiały bioaktywne wprowadzone ostatnio na rynek stomatologiczny.