A novela presenta as brañas de Xestoso como un lugar vivo, antigo e cargado de memoria. Sonia Sanmartín, bióloga, chega para estudar a turbeira e descobre un cadáver sorprendentemente ben conservado, o que desata unha serie de acontecementos misteriosos. Paralelamente, coñecemos unha historia ligada ao mosteiro de Forcarei, onde durante unha voda, a noiva cae inexplicablemente do balcón ante os ollos de todos. O feito é descrito como un accidente imposible de explicar. Entre os indicios achados no balcón había restos de turba das brañas de Xestoso.
Cando Sonia atopa a man humana na turbeira, a Garda Civil acode investigar. Pero o equipo que entra na turbeira desaparece sen deixar rastro, coma se o pantano os tragase. A escena repítese na novela coa historia da noiva: as investigadoras que levan o caso parecen ser atraídos por unha forza que non é humana e que se manifesta no territorio. Os movementos inexplicables na néboa e a aparición dunha muller espectral levan a pensar que a braña non é só un ecosistema, senón un lugar ritual, onde unha muller foi soterrada como gardiá ou clave dun vello proxecto biotecnolóxico.
A novela non ofrece unha resposta definitiva á pregunta natural ou artificial, e ese é o seu eixo central. A obra suxire que o que ocorre nas brañas non é culpa dunha pantasma nin dunha entidade inventada, senón dunha forza ancestral vinculada á terra e á memoria. A turbeira conserva corpos, pero tamén conserva historias, voces e pactos antigos entre humanos e natureza. O que se oculta alí pode ser unha conspiración moderna ou un fenómeno paranormal. O que si tamén é: unha ameaza orgánica e espiritual, ligada a unha concepción da terra como ser vivo que reclama o que lle pertence. Ao final, a conclusión implícita é clara: o perigo non é só sobrenatural nin biotecnolóxico, senón profundamente natural e moi antigo.
