Οι περισσότεροι από εμάς δεν ξεχνάμε ποτέ τη στιγμή που ο κόσμος απομακρύνεται. Είναι η σιωπή που παραμένει για πολύ καιρό μετά που μιλάμε. Είναι μια πόρτα που κλείνει μόλις το χέρι μας αγγίξει τη λαβή. Είναι το γέλιο που ξεσπά σε ένα γεμάτο διάδρομο εις βάρος μας. Εκείνη τη στιγμή, η αίσθηση του ανήκειν μας διαλύεται και συνειδητοποιούμε ότι ποτέ δεν ήταν εγγυημένη. Η νευροεπιστήμη επιβεβαιώνει αυτό που το σώμα μας ήδη γνωρίζει: η κοινωνική απόρριψη ενεργοποιεί τις ίδιες περιοχές του εγκεφάλου με τον σωματικό πόνο. Μια σκληρή λέξη πονάει σαν χτύπημα, επειδή για τους προγόνους μας η απομόνωση σήμαινε θάνατο. Αυτός ο αρχαίος συναγερμός εξακολουθεί να αντηχεί μέσα μας και σήμερα. Όταν η απόρριψη γίνεται χρόνια - είτε λόγω παραμέλησης στην παιδική ηλικία, συστημικής περιθωριοποίησης ή επαναλαμβανόμενης απόρριψης -, δεν εξαφανίζεται ποτέ εντελώς. Αντηχεί σε κάθε αλληλεπίδραση, αφήνοντάς μας με μια αίσθηση επικείμενης απώλειας χαραγμένη στη στάση, την αναπνοή και το νευρικό μας σύστημα.
Μπορεί να έχουμε μάθει να συρρικνωνόμαστε, να σιωπούμε και να κρυβόμαστε από τα βλέμματα των άλλων για να αποφύγουμε περισσότερο πόνο. Αν και λένε ότι δεν έχει σημασία τι σου συμβαίνει, αλλά πώς αντιδράς, για όσους έχουν πληγωθεί από μικρή ηλικία, αυτή η αντίδραση έχει καθιερωθεί πριν ακόμη υπάρξει η δυνατότητα επιλογής. Το αποτέλεσμα; Ένα σώμα σε διαρκή ένταση, ένας υπερβολικά άγρυπνος νους και μια ζωή που σκιάζεται από την ντροπή και την απομόνωση. Ωστόσο, ο εγκέφαλός σας δεν είναι το πεπρωμένο σας, αλλά η ιστορία σας. Αυτές οι απειλητικές διαδρομές μπορούν να απαλυνθούν και να ανακατευθυνθούν. Με επιστημονικά υποστηριζόμενα εργαλεία, όπως οι σωματικές πρακτικές, που σηματοδοτούν ασφάλεια στο νευρικό σύστημα, η αυτοσυμπόνια, που μειώνει το κορτιζόλη και αναδομεί την εμπιστοσύνη, και η σκόπιμη ορατότητα, που ανακτά τη δύναμη, η θεραπεία είναι δυνατή.
